erborgh studeerde interieurarchitectuur aan de Universiteit Antwerpen en woonde tijdens haar opleiding een half jaar in Mexico. ‘Dat was mijn eerste kennismaking met een totaal andere manier van leven en bouwen’, vertelt Cami. ‘Maar het was pas in Portugal dat alles op zijn plaats viel.’ In 2021 kreeg ze de kans om een woning te ontwerpen in Sesimbra, aan de rand van het natuurpark Arrábida. Dat project werd een keerpunt. Niet alleen omdat het haar eerste Portugese opdracht was, maar omdat het haar voor het eerst echt liet ervaren hoe fundamenteel anders daar wordt gebouwd.

De natuur als leidraad

‘In Portugal staat de natuur altijd centraal. Niet alleen als inspiratiebron, maar ook letterlijk als uitgangspunt. De regels zijn strikt: je mag vaak maar op één niveau bouwen, je moet rekening houden met de natuurlijke helling van het terrein, de zon, de wind en de beplanting. Het huis moet zich voegen naar het landschap, niet andersom. Die aanpak dwingt tot nederigheid, en tot ontwerpen vanuit respect. Binnen en buiten vloeien er vaak in elkaar over. Je zoekt en gebruikt materialen die er al zijn, niet wat je importeert. En daardoor ontstaan er ruimtes die echt aanvoelen als een verlengde van het landschap. Er zijn ook nog zoveel echte vakmannen die zich vasthouden aan oude principes. Ze weten hoe materialen zich gedragen, hoe je ze moet benaderen.’

Casa Arrábida

Het project in Sesimbra kreeg de naam Casa Arrábida en werd opgeleverd in mei 2024. ‘De opdrachtgever wilde een kalme plek, een huis dat rust uitstraalt en waarin je de omgeving voelt. We kozen voor lokale kalksteen die van binnen naar buiten doorloopt, wat het geheel een natuurlijke flow geeft. Elke slaapkamer kreeg een ensuite badkamer met een andere marmersoort.’ Een van de slaapkamers is verbonden met een terras dat via een buitentrap ook vanuit de tuin toegankelijk is. Andere kamers hebben patio’s of directe toegang tot de tuin, die de grens tussen interieur en landschap verder vervagen. ‘De kleuren zijn zacht, de materialen ingetogen… Maar aan elk detail werd gedacht.’ Gefascineerd door die filosofie, verhuisde Cami tijdelijk naar Lissabon. Ze ging zeven maanden aan de slag bij Pereira Miguel Arquitectos en werkte er mee aan uiteenlopende projecten. ‘Wat me opviel, is dat interieur daar geen losstaand onderdeel is. Alles wordt tegelijk overdacht – architectuur, licht, materiaal en ruimtegebruik.’

Icone citation

Zelfs als ik in België aan een project werk, vertrek ik nu altijd vanuit het licht, de context en de materiële beleving.’

Comporta Retreat

Cami paste haar werkwijze opnieuw toe in Comporta Retreat, een woning van 500 m² midden in de rijstvelden, op een uur van Lissabon. Het gebied is sterk in opkomst en wordt herontwikkeld met oog voor landschap en authenticiteit. ‘De natuur is er fascinerend,’ zegt ze. Het huis ligt vlak bij zee, waardoor het in zand wordt gebouwd. Dat zand wordt hergebruikt voor duinen met beplanting, een moestuin en terrassen. Binnen matcht de gietvloer exact met het zand, om het binnen-buitengevoel te versterken. De woning, klaar eind 2025, krijgt vijf slaapkamers en evenveel badkamers, elk met een andere marmersoort. ‘In de gang gebruiken we walnoot voor warmte en de ramen zijn van antraciet aluminium, bestand tegen de zeelucht,’ aldus Cami. Ze kiest consequent voor karaktervolle materialen zoals lokale kalksteen, geborsteld hout, betonnen structuren en ruwe marmers. ‘Ik ben geobsedeerd door marmer,’ lacht ze. ‘Elk stuk leeft, net als hout.’

Terug voor TANGO

Na maanden samenwerken in Portugal, keerde Cami eind 2023 terug naar Antwerpen voor een nieuw project. Haar manier van kijken, denken en ontwerpen was intussen onherroepelijk veranderd: ‘Ik neem die hele denkwijze mee naar hier. Zelfs als ik in België aan een project werk, vertrek ik nu altijd vanuit het licht, de context en de materiële beleving.’ Een eerste concreet resultaat daarvan werd TANGO, een bar en restaurant op de Sint-Paulusplaats, waar Cami samenwerkte met designer Noëmi Orgaer. ‘Noëmi en ik hebben beide andere specialisaties, dus het was heel interessant om elkaars kijk te zien op bepaalde zaken en dan tot één geheel te komen.’ Alles aan het interieur is op maat ontworpen: de tafels, banken, bar, kaarsenhouders. ‘We zochten naar de juiste balans tussen ruw en zacht. Inox tegenover warm parket en houten details. Gordijnen om de ruimte te verzachten.’

Een tweede restaurant voor TANGO

In juli 2025 opent een tweede vestiging van TANGO, pal naast de eerste. ‘Dat maakt het natuurlijk extra bijzonder, want we kunnen de twee sferen met elkaar laten communiceren.’ Met de komst van het restaurant krijgt ook TANGO bar een nieuw elan. Het is geen breuk, maar een natuurlijke uitbreiding van het bestaande concept.
De openingsuren van de bar worden uitgebreid, er komt een nieuwe chef bij voor het restaurant en ook de interieurkeuzes worden doorgetrokken naar de tweede opening.

Een brug tussen beide landen

Een ander huidig project brengt Cami’s twee werelden samen: een meubelcollectie met de Belgische ontwerper Elias Van Orshaegen, specifiek voor de Portugese markt. Cami Verborgh: ‘We onderzoeken wat daar nog ontbreekt. We willen geen meubelstuk-om-het-meubelstuk, maar iets dat past in hun manier van wonen en denken. Ik start altijd intuïtief. Ik moet de ruimte kunnen voelen, rondlopen, kijken waar het licht binnenvalt. Pas daarna komt het analyseren, het plannen.’

Leven en bouwen tussen België en Portugal

‘Mijn droom is om heen en weer te blijven reizen tussen België en Portugal’, besluit ze. ‘Ik wil daar projecten blijven realiseren, maar ook hier projecten blijven doen. Die twee werelden houden elkaar in balans, net zoals ik dat in mijn interieurs zoek. Werken in twee landen met zo’n verschillend ritme en cultuur houdt mijn blik open. Wat ik in het ene leer, neem ik mee naar het andere. Het verrijkt mijn kijk op ruimte, materialen en gewoontes. In Portugal ervaar ik een meer intuïtieve en no-nonsense benadering, dicht bij de essentie. In België waardeer ik dan weer de verfijning en oog voor detail. Het zijn totaal verschillende werelden, maar net die afwisseling geeft me rust én energie.’