‘Ik werk het liefst in pure stilte. Heb je al eens geprobeerd om naar stilte te luisteren? Je leert er zoveel van bij.’
Je vraagt naar een specifiek meubelstuk en krijgt uitgebreide informatie over verschillende schapensoorten, hoe Madonna’s zoon Rocco een kleurrijk rock-’n-roll tapijt bestelde, en wat er in de Latemse commune van de jaren zeventig/tachtig zoal gebeurde: een babbel met Carine Boxy voelt aan als een uitgelaten schapenkudde die alle kanten uit navigeert, maar aan het einde van de dag toch moeiteloos samenvloeit in één mooi geheel. De artieste ontvangt ons in haar woning in Deurle, een historisch huis waar de hand des tijds nog in elke hoek voelbaar is. De hand, want er ging haar een generatie creatievelingen voor. Ooit deed het huis dienst als atelier van de luministische schilder Jenny Montigny. In de jaren dertig vormde het het speelterrein van Carines overgrootouders Paul en Marie Gevaert: die laatste mocht dan wel de eerste vrouw in het dorp met een eigen wagen zijn, in haar vrije tijd was ze in de tuin te vinden, wroetend tussen de bloemen en aardbeiplantjes, terwijl een renpaard met de moderne popsternaam Prince vrolijk in de omliggende weilanden dartelde. Vandaag zwaait haar achterkleindochter er de creatieve plak. En liggen er standaard 1700 dierenhuiden in huis –give or take. Boxy is bekend om organische tapijten die ze als landschappen assembleert. De ene vervoert je instant naar de maan, waar een ander de fluïditeit van de zee oproept en nog een derde je de rust van een desolaat duinenlandschap toefluistert. Ondanks haar status van wandelende encyclopedie, werkt ze het liefst in stilte. ‘Ik beschouw elk tapijt als een entiteit op zich: het vult een leegte, zoals een huisdier dat doet. De samenstelling van bepaalde tinten en reliëf zorgt voor een specifiek gevoel, en dat moet resoneren met je verhaal. Daarom is het belangrijk dat mijn stukken met de juiste gemoedstoestand gemaakt worden. En om die goede vibraties te bewerkstelligen, heb ik graag stilte. Heb je dat al eens geprobeerd, luisteren naar stilte? Je leert er zoveel van bij! Het verrast me wel eens: ik schrijf op elk afgewerkt tapijt spontaan met de hand een titel. Tears, Pacific, … : geregeld laten verbaasde klanten me weten dat die namen een link hebben met hun leven. Op die manier brengen mijn stukken energie in huis, een soort licht dat ik als het ware doorgeef.’
De living in het woonhuis geeft uit op de zwemvijver, het blauwe glasraam schept de indruk dat je je in de buitenlucht bevindt. Rechthoekige tafel door Maarten Van Severen, ronde tafel door Giò Ponti, tapijt door Carine Boxy, lamp door Willy Van Der Meeren. Spaans schilderij.
De zoektocht naar licht vormde ook de rode draad toen Carine en haar man Stefan Boxy begin jaren 2000 samen met wijlen Maarten Van Severen en landschapsarchitect Aldrik Heirman een nieuw hoofdstuk voor de woning schreven. Grote raampartijen herstelden de lichtinval van weleer. Er werd ook een wilde tuin aangelegd ‘alsof die er al honderd jaar had gelegen’, waarin het oude woonhuis, de zwemvijver en een gloednieuw paviljoen zijn verspreid. Dat laatste, het enige gebouw dat meubeldesigner Van Severen ooit heeft gerealiseerd, wedijvert met de tuin om aandacht – tot aan het opslokken van een gigantische oude eik toe- en inspireert met speelse accenten zoals een knalblauwe badkamer. Het interieur van het woonhuis is al even ongeremd -met stapels
‘Wij zijn dol op meubels en mooie objecten, en daarrond verzamelen we dingetjes die voor ons een betekenis hebben. Er is geen regel: als één van ons iets graag ziet, dan zetten we het hier.’
De stoel links op de voorgrond is van Pierre Chapo, de tweede stoel links van Maarten Van Severen, de rechtse op de voorgrond van Christophe Gevers, en ook de eettafel werd door Maarten Van Severen bedacht. Stefan Boxy zelf ontwierp de drie kleinste kandelaars op tafel. Op de achtergrond een wandkast van Willy Van Der Meeren en kunstwerk van John Baldessari. Tegen de dampkap prijken schilderijen van Franky DC en van Julia Boxy.
In de living lijken een chaise longue van Maarten Van Severen, een houten zetel van Gerrit Rietveld, en een Japanse stoel een gezellig onderonsje te hebben onder lithografieën van Frank Stella. Tapijt door Carine Boxy.
Het oorspronkelijke huis was volledig in de geest van de typisch Britse Arts and Crafts beweging opgetrokken. Het originele houtwerk, de glasramen en de gedetailleerd afgewerkte klinken zijn daar mooie voorbeelden van. Zelfs de oude verwarming mocht blijven staan.
De knalblauwe, Maarten Van Severens lievelingskleur, badkamer in het paviljoen, met een Italiaans schilderij op de achtergrond. Het horizontale raam biedt vanuit de badkuip een zicht tot helemaal achter in de tuin.
Het eclectische washoekje in de keuken, dat uitgeeft over het eetgedeelte en via de brede ramen doorloopt in de tuin.
De stoel links op de voorgrond is van Pierre Chapo, de tweede stoel links van Maarten Van Severen, de rechtse op de voorgrond van Christophe Gevers, en ook de eettafel werd door Maarten Van Severen bedacht. Stefan Boxy zelf ontwierp de drie kleinste kandelaars op tafel. Op de achtergrond een wandkast van Willy Van Der Meeren en kunstwerk van John Baldessari. Tegen de dampkap prijken schilderijen van Franky DC en van Julia Boxy.
dierenhuiden in het atelier, een beweeglijk ET-hoofd dat achter een jungle van planten in de keuken loert en een fenomenale collectie boeken die zich in elke ruimte uitspreidt. Stefan en Carine zijn dol op meubels en mooie objecten: ‘Die vormen de basis, en daarrond scoren we elke apart dingetjes, hoe banaal ook, die voor ons een betekenis hebben. Er is geen regel: als we iets graag zien, zetten we dat hier ergens, zonder er veel over na te denken.’ Het resultaat is een levendig tableau dat meedeint op het ritme van de Boxy’s -want Carine is verre van de enige artiest in huis. Stefan en zijn tweelingbroer Kristof zijn chefs, zoon August werkt als muziekproducer, terwijl dochter Julia zich een weg door het leven zingt. Om maar een paar van hun interesses te noemen. Als de muren zouden praten, dan zouden die over hun eigen woorden struikelen, een harmonisch allegaartje van verhalen en sferen. Van familiebijeenkomsten die spontaan uitmonden in concerten of kunstige jams. Maar bovenal, benadrukt Carine, van vrijheid: ‘Het huis is groot en zodanig ingericht dat iedereen zijn eigen, creatieve ademruimte heeft. We hebben alle vier van onze passie ons beroep gemaakt, elk met onze persoonlijkheid. De centrale leefkeuken is de belangrijkste ruimte, want daar komen we samen. Maar anderzijds hebben we ook allemaal ons eigen kamp kunnen bouwen, waar we elk ons ding doen, en voor die vrijheid zal ik dit huis altijd dankbaar zijn.’
