In Sevilla verbergen onopvallende gevels vaak de mooiste geheimen. In de Calle Guzmán el Bueno stap je via een portiek op een rustig binnenkoertje: La Casa del Limonero. In de schaduw van een 15de-eeuws paleis verdwaal je er in de fantasie van een Franse verzamelaarster. Zij maakte er haar speeltuin van. Na zes jaar renoveren, toverde ze het oude gebouw om tot een levendig en bruisend huis. Vandaag slaap je er tussen de gerestaureerde fresco’s en kunstwerken van over de hele wereld. Indrukwekkend en dat is nog zacht uitgedrukt.

Gemeenschappelijke ruimte met open haard ontworpen door Ernesto de Ceano, een canapé van Federico Munari, zetel van Giò Ponti, beeldhouwwerk Polar Bear van Gilles Cenazandotti, schilderij Romancia van Hassan Hajjaj, lamp Cicindela van Angelo Cortesi en Chiappa-Catto, zetel Pouf van Lulli, de tafel Strutture Tremano van Ettore Sottsass, Hollywood vaas van Ettore Sottsass, buffet Odyssée van Mattia Bonetti en Cat Berro mozaïek salontafel.

 

Tijdens de renovatie kwam laag per laag wat van de geschiedenis van het gebouw naar boven. Zo kwamen er azulejos, vierkanten tegels uit de 15de eeuw, aan het licht bij het aanleggen van de vloerverwarming. De versieringsletters op de gevel bleken te bestaan uit miniatuurfiguurtjes. Die keren terug in het logo van het hotel. Bij het graven in de patio kwamen er opnieuw oude vierkanten tegels naar boven. Die hergebruikten ze in de fontein.

De tuin wijkt af van wat je in Sevilla zou verwachten, maar dat is een bewuste keuze. Geen keurig gesnoeide sinaasappelbomen, maar een weelderige oase van jasmijn, palmbomen, olijfbomen en geurige citroenbomen. ‘Ik wilde iets weelderigs, zonder strakke lijnen, maar vol leven. Alleen de citroenbomen hebben we behouden: die staan voor de identiteit van het huis.’ Het geheel in groen en wit gaat mooi samen met de antieke azulejos en de op maat ontworpen Gatti-stoelen.

De aansluitende salons vertellen binnen nog een ander verhaal. De monumentale open haard verwarmt een ruimte vol met kunstwerken van dieren uit gerecycleerde materialen. De eclectische bibliotheek heeft een bijzondere selectie van mooie boeken en curiosa. Een lift met vintage Vuitton-koffers brengt je naar de verdiepingen. Niets is wat het lijkt, alles is omgevormd, samengevoegd of heruitgevonden. In elke ruimte kijk je je ogen uit.

In de kamers is aan elk detail gedacht. De Italiana van 58 m² bevat een fresco en een beschilderd plafond dat een Spaanse ambassadeur ooit liet maken na zijn terugkeer uit Italië. De ruime kamer is netjes gerenoveerd, maar je ruikt de geur van haar geschiedenis nog. Andere kamers kijken ofwel uit op de schaduwrijke patio of hebben een ansichtkaartuitzicht op de Giralda. Als extra verrassing heeft het hotel nog een wijnkelder met wijnen uit zowel Bourgondië als Spanje.

La Casa is geen luxehotel in de klassieke zin van het woord. Ze kiezen er bewust voor om het bij twee sterren te houden. Het gratis ontbijt wordt geserveerd op tafels met ingelegde azulejos uit Triana. De minibar is inbegrepen. Het zwembad is bewust klein om niet te veel water te verbruiken, slechts twee kamers hebben een bad. ‘Het was mijn droom om gasten echt te ontvangen alsof ze bij mij logeerden, zonder dat geld een rol speelt’, zegt de eigenares. 

Met zijn 3.000 m² aan salons, patio’s en tuinen laat La Casa del Limonero zich eigenlijk niet op foto’s vastleggen. Je moet het beleven. Het voelt een beetje alsof je bij vrienden met een uitzonderlijk huis blijft slapen, maar dan eentje met zoveel verrassingen dat je er amper nog weg wil. Je kan er blijven genieten terwijl de bladeren van de citroenbomen dwarrelen.