Spannend is: wat je niét onmiddellijk ziet. ‘Voor mij begint alles vanuit vloeiendheid, het is de meest natuurlijke vorm van energie. In huis wil je openheid, maar niet onmiddellijk aan alles blootgesteld worden. Suspense is belangrijk.’

En dus wist Charlotte Vercruysse wat haar te doen stond, toen ze haar volgende woning tijdens een volgende loopsessie als bij toeval ontdekte. De buitenkant had potentieel, was als huwelijk tussen een Normandische villa en een Londense townhouse. Het probleem zat binnenin: ‘Het gelijkvloers was als een rechte kijkdoos: onmiddellijk werd je aan alle functies blootgesteld. Karakter: onbestaande’, schudt ze het hoofd. Alles haalde ze eruit; het grondplan transformeerde naar eentje met meer hoekjes, kantjes, muren. Dat mag contra-intuïtief lijken, maar bewegingsvrijheid en ruimte creëer je niet met tot in den treure uitgewerkte open loftplannen. Ingewerkte schuifpanelen daarentegen, gaven Vercruysse ruimtes voor intimiteit en openheid. ‘Rust ontstaat niet alleen door reductie, maar ook door coherentie’, zegt ze daarover. Preciezer in ‘proportie, eenvoud en coherentie’ net zoals Japanse architectuur haar leerde.

Tijdens een looptocht door Knokke ontdekte Charlotte Vercruysse haar nieuwe woonst, iets ‘tussen een Normandische villa en een Londense townhouse’.

Tot tienmaal toe terrazzo

‘Mijn huis is een reflectie van wie ik ben: ik ben sportief en dynamisch, maar wil hier tot rust komen. Mijn architectuur zal nooit spektakel brengen, wel altijd doordachte details.’ Het zit in de als het ware uit het hout gehouwen grepen van de keukenkasten, in de tabletten boven het keukenwerkblad waarin lichtpunten werden gefreesd, in de zelf gemengde terrazzo. ‘Dat was de grootste uitdaging: verschillende zakken, leveranciers, en granulaten in rood, zwart, beige en oranje. Stalen tot tienmaal toe mixen, met het weegschaaltje erbij, tot het goed zat. Ik inspireerde me op de Venetiaanse palazzo’s, zoals de vloer bij Fondazione Dries Van Noten. Maar een terrazzo daar is in verhouding met de ruimte en pracht en praal; dat naar een woning in Knokke brengen, vergt gereduceerde verhoudingen.’ Een detail dat klanten overigens vaak over het hoofd zien wanneer ze ‘iets op Pinterest’ zagen. ‘Breng je ideeën gerust mee, maar laat me ze wél naar het formaat én de typologie van jullie project vertalen, zeg ik hen dan.’ Het interieur – veelal meubels die ze speciaal voor dit huis verzamelde – mixt ambachtelijk maatwerk met vintage meubels. ‘De eetkamerstoelen van Børge Mogensen vond ik bij Land van Oorsprong. De meeste meubels vind ik toevallig, al zijn er galeries zoals die van Dries Vanlandschoote waarmee ik een vertrouwensband opbouwde en graag samenwerk.’

Idealy You Would Stay Here Forever

Haar zelfontworpen zetel voerden Belgische ambachtslui uit, met tactiele stoffen in neutrale kleuren en veel textuur voor meer diepgang. ‘Meer heb je dan niet nodig’, zegt ze. ‘Dat probeer ik mijn klanten ook mee te geven: de architectuur is mijn handtekening, maar met zo’n sobere basis is er wel véél ruimte voor jullie persoonlijkheid.’ Bij haar zit die in de vele kunstwerken: Idealy You Would Stay Here Forever van Laure Prouvost, bij uitgang; een schilderij van Christine Wang dat speelt met noties van eigendomsrecht en memes is de eyecatcher naast de eettafel. ‘Aan tafel wordt veel gelachen en gedeeld: de perfecte ruimte voor zo’n werk. Kunst overstijgt het decoratie, het brengt discussie, humor en maatschappelijke kwesties.’

De vele werken verraadden haar passie al. Aanvankelijk wou Charlotte Vercruysse zelfs de kunstwereld ingaan, maar nadat haar vader haar als tiener voor het eerst meenam naar kunstbeurs The Armory in New York, wist ze: “Kunst ga ik als passie en hobby houden, interieurarchitectuur wordt het.” Het zou haar na een studie aan het Brusselse CAD naar Tokio en tot in Singapore leiden, waar Vercruysse op de payroll stond van Hirsch Bedner Associates dat de crème de la crème van de luxehotels ontwerpt: Mandarin Oriental, Hyatt, Fairmont, Four Seasons…

Altijd op hotel

Zo komt het dat je je, in tegenstelling tot wat elke ouder een kind ooit toesneert – ‘Je bent hier niet op hotel, hoor!’ – in ontwerpen van Vercruysse altijd een beetje in dat supercomfort geborgen voelt. ‘Een maatwerkbankje voor reiskoffers in de slaapkamer van een ondernemer die veel reist, een badkamer met wet- en dryzone. Aparte kleerkasten voor partners, mét ruimte voor hun badjassen en pantoffels, of een compacte bar in de slaapkamer.’

En hoe ze dat voor zichzelf deed? ‘Eerst en vooral door ook op de praktische details te letten. Een huis kan maar functioneren wanneer álles een plaats heeft: een volwaardige vestiaire, een uitgewerkte walk-in dressing met – in mijn geval – grote spiegels om de afwezigheid van direct licht te balanceren.’ En, om toch een béétje te breken met haar eigen uitgepuurde coherentie, wat spektakel: ‘In hoogglans geverfde kasten in wijnroodbruin. Bottega Veneta-geïnspireerd.’