Een zeer exclusieve rondleiding door een van de mooiste villa’s van Knokke

door Natalie Helsen

Gepubliceerd op : 03/09/2026

Een zeer exclusieve rondleiding door een van de mooiste villa’s van Knokke

Villa Westhinder, in 1931 gebouwd door Henry Van de Velde, werd al snel een architecturale trekpleister in de mondaine badplaats.

Nog lang voor Aurélie Penneman de Bosscheyde interieurarchitect werd, speelde ze zomers lang in de Henry Van de Velde-architectuurparel van haar beste vriendinnetjes. Toen de Knokse Villa Westhinder gerenoveerd moest worden, bleek zij de keuze bij uitstek.

Beeld Alice Mesguich

Het is een van de allerbekendste tweelingen van Knokke. Villa Noordhinder en het aanpalende Villa Westhinder. In 1931 opgeleverd door Henry Van de Velde voor koffiemakelaar en kunstliefhebber Maurice Colman (Noordhinder) en Van de Veldes goede vriend, kunstenaar Albert Saverys (Westhinder). Ergens slingert de foto nog rond: Van de Velde – kunstenaar en oprichter van de nog steeds vooraanstaande La Cambre-academie, en medegrondlegger van de Belgische art-nouveaustijl zou bepalen alvorens hij op modernisme overstapte – en naast hem Albert Saverys. Via de connecties van die laatste met burgemeester Maurice Lippens kon de architect de bouwwetgeving van Het Zoute omzeilen en rees uit de desolate duinen geen cottage, maar een modernistische dubbelvilla die zou uitgroeien tot een architecturale trekpleister.

Table of Contents

Kousenvoeten

Aurélie Penneman kent de villa door en door. Niet alleen omdat ze een West-Vlaamse interieurarchitecte is en zo’n Van de Velde-villa tot de nationale canon behoort. Haar band gaat verder. Nog voor ze haar eerste renovatieplan voor Villa Westhinder in AutoCAD uittekende, wist Penneman al lang hoe de wind van over zee tegen de ramen strijkt, hoe de stenen onderaan de wenteltrap aanvoelen, hoe je hier ’s nachts op kousenvoeten naar het toilet trippelt. Wanneer haar familie ’s zomers naar Knokke trok, spendeerde de kleine Aurélie hier uren: ‘Ik ken het huis van er te spelen, te blijven slapen, van feestjes als kind! Dagen spendeerde ik er bij mijn beste vriendinnetjes.’ Wanneer die dochters, overigens ook Saverysen, en nog steeds goede vriendinnen van Penneman, ter ore kregen dat hun ouders klaar waren voor een stevige renovatie – en Penneman ondertussen zowel een rechtendiploma op zak had als interieurarchitecte was geworden – was hen samenbrengen een no-brainer.

Millefeuille van opkalefateringen

Sinds Penneman zeven jaar geleden met haar eigen praktijk startte, ontwikkelde ze zich tot een interieurarchitecte die haar projecten met nuance en oog voor detail bekijkt. En dat was hier nodig. ‘Het huis was een slachtoffer geworden van oplapwerken’, vertelt de interieruarchitecte, die de millefeuille aan opkalefateringen weer herleidde tot één geheel dat de sfeer ademde van Henry Van de Velde en Jozef De Coene, de Kortrijkse meubelmaker die ooit het originele schrijnwerk op maat maakte. De grote, keramische, makkelijk-om-te-poetsen tegels wipte Penneman eruit, net zoals de lelijke plafonds en de wandlampjes, en in de plaats kwam een ontwerp dat de esthetische taal van het exterieur met het interieur verbond.

En hoe je dat doet, wanneer er niet zo gek veel originele foto’s bestaan? Met héél veel voorbereidingswerk. ‘Het is de enige manier om zo’n project vlekkeloos te laten verlopen’, zegt ze. ‘De opdrachtgevers gaven veel van hun boeken over modernisme, ik bezocht de aanpalende
Villa Noordhinder, waar nog veel originele elementen zijn en de buurvrouw een schat aan kennis is. We trokken naar Villa Cavrois in Noord-Frankrijk om het lichtgebruik en het keukenontwerp van toen te bestuderen.’

Het merendeel van de meubels was al vóór de renovatie aanwezig in de villa, waar kunst en interieurklassiekers naadloos met elkaar verweven zijn. Hier: een werk van Mar Arza, omringd door de ‘Sofa 161’ in teak en rotan van Hans Olsen en wandlampen van Jules Wabbes.

De originele houten draaitrap en glimmende leuning zijn maritieme elementen, typisch voor de vooruitstrevende pakketbootstijl van de jaren dertig.

‘Ik wéét dat we een nichebureau zijn, maar mettertijd trekt dat de juiste projecten én de juiste klanten aan.’ Aurélie Penneman

Kippenvel

Heel wat van de originele details van Van de Velde werden behouden: de wengéhouten bekledingen, de houten ronddraaiende trap met leuning die knipogen naar de pakketbootstijl die toentertijd het toonbeeld van futurisme was. Die vormentaal – van afgeronde lijnen, van witgelakte kasten, van industriële materialen en sapeli-hout – nam Penneman mee in haar nieuw ontwerp waarin het verleden nooit veraf is: ‘De oorspronkelijke keuken was van Cubex, en aangezien dat Brusselse merk vandaag nog steeds bestaat, was het uitgemaakt spel: zo’n keuken moest erin. We tekenden alles tot in het kleinste detail uit – tot de diameters van de scharnieren toe – en vervolgens werkten zij het tot in de puntjes uit.’

De klassieke terrazzovloer met dambordpatroon is nagelnieuw gelegd door Nino Tondat en zal interieurlovers kippenvel bezorgen door hoe hij de vloer in de plinten én de lambrisering liet overlopen. De golvende details van de voorgevel trok Penneman door in de met D-Tiles bezette keuken, wat vele malen ingewikkelder is dan een marmerblad leggen: ‘Alles, tot en met het kleinste voegje, moest tot op de millimeter worden uitgetekend, want het allerlaatste wat je wil, is een betegeld werkblad dat met een halve tegel eindigt.’

Elk project vertrekt voor Penneman vanuit de ziel van het pand. Hier trok ze de stroomlijning van het exterieur ook door tot in de kleinste details van de Cubex-keuken.

Dankzij de metershoge ramen en het onbetaalbare panorama dineer je in Westhinder aan het einde van de wereld.

Elk project vertrekt voor Penneman vanuit de ziel van het pand. Hier trok ze de stroomlijning van het exterieur ook door tot in de kleinste details van de Cubex-keuken.

Nichebureau

‘Een project is voor mij geslaagd als mijn klant zich goed voelt, ik volledig op haar of zijn maat kon werken én wanneer het project vanuit het pand zelf vertrekt. Ik zal mezelf nooit opdringen aan een ruimte en daardoor is elk project totaal verschillend: of het nu een neoclassicistisch pand is, of een in art-deco-, art-nouveau- of modernistische stijl. En goed ook, anders zou het maar saai zijn. In het begin was dit zeker geen evidente richting. Ik wéét dat we een nichebureau zijn, maar mettertijd trekt dat de juiste projecten én de juiste klanten aan. Aan de lopende band beige vloeren leggen en travertijnen tafels droppen zul je mij niet zien doen; zelfs op hetzelfde materiaalgebruik zul je me niet dikwijls betrappen.’