Een stukje platteland midden in de stad: wie droomt daar niet van? In Watermaal-Bosvoorde komen de tuinwijken Le Logis en Floréal aardig in de buurt van dat ideaal. In deze zorgvuldig bewaarde omgeving vonden Théa Pani en Tristan Pierson hun plek. En zo gaven ze een van de kleine, bijna honderd jaar oude huizen op hun eigen manier een nieuw gezicht.
Foto’s Justin Paquay
Huizen met schuine daken en groengeschilderde raamkozijnen, honderden bomen, autovrije steegjes en kronkelende paadjes: welkom in Le Logis. Deze pittoreske Brusselse wijk lijkt zo uit een Britse film te komen. Dat is geen toeval, want het idee van de tuinstad ontstond in Engeland en werd aan het einde van de negentiende eeuw uitgewerkt door stedenbouwkundige Ebenezer Howard. Zijn model vond de gulden middenweg tussen de overvolle, vervuilde industriestad en het platteland, dat te ver van de werkgelegenheid lag. Al snel vond het idee overal ter wereld navolging.
Liefde op het eerste gezicht
‘Mijn vader kende de buurt al jaren. Hij was het die me vertelde dat er een huis in Le Logis te koop stond. Wij waren toen in het buitenland en hebben het in een opwelling gekocht, zonder het zelfs maar te bezichtigen! Pas toen we terugkwamen in België, zagen we het voor het eerst. Ik kon me mijn leven hier zo voorstellen’, vertelt Théa Pani. Vandaag woont ze er met haar man Tristan Pierson en hun acht maanden oude dochter. ‘Voor mij gaven de steegjes de doorslag’, vult Tristan aan. ‘Ik zag onze kinderen meteen al over die smalle paadjes rennen …’ Dat was in 2022. Het huis was toe aan een grondige renovatie, die ruim een jaar in beslag nam. In september 2023 trok het stel erin. Samen met het Brusselse architectenbureau Bim Bam Boum hertekenden ze de ongeveer 120 m² van kelder tot zolder. Op de eerste verdieping ligt de ouderslaapkamer; een verdieping hoger kregen hun dochtertje en haar badkamer een plek. De grootste verandering zie je beneden. ‘In zo’n huisje krijg je al snel een benauwd gevoel’, zegt Théa. Daarom maakten ze de openingen groter en haalden ze de oude scheidingswanden weg. Zo ontstond één doorlopende leefruimte, met daarin plaats voor de keuken, eetkamer, woonkamer en het kantoor. Toch heeft elke functie er haar eigen plek en samen vormen ze een reeks gezellige eilandjes.
Cottage vibe
Théa is artistiek directrice bij Profirst, het evenementenbureau dat haar vader Bruno Pani heeft opgericht. Architectuur, grafisch ontwerp, scenografie en design maken al haar hele leven deel uit van haar wereld. Voor haar eigen huis wist ze dan ook vrij goed welke sfeer ze wilde. ‘Nog voor ik er binnenstapte, riep een wandeling door de buurt bij mij zowel het idee van een huis aan zee als een Engelse cottage op. Die twee werelden wilde ik samenbrengen.’
Het resultaat vertaalt zich in de witgeschilderde houten balken, de zachte stoffen en het rustige kleurenpalet met hier en daar marineblauw, een knipoog naar de Engelse seaside. In de eetkamer doet een bank op maat denken aan een zitbank op een boot. Hij is ontworpen door Isabel Standaert, die Théa ook hielp bij de keuze van alle stoffen in huis. In de keuken kreeg roestvrij staal de hoofdrol, zowel om praktische redenen als voor zijn moderne uitstraling.
Wit loopt als een rode draad door het huis en laat de ruimtes groter lijken. Het bedekt de muren, plafonds en het houtwerk, brengt alles samen en geeft het licht alle ruimte. In de woonkamer omlijst een groot raam de tuin als een landschapsschilderij. Het herinnert je er telkens weer aan hoe idyllisch Le Logis is. Langs de muur van de eetkamer staat een grote boekenkast op maat, met daarin een verborgen secretaire. Klap je die open, dan wordt een paar vierkante meter een kantoor. Na het werk verdwijnt alles weer achter de kastdeuren. Zo krijgt de beperkte oppervlakte meer dan één functie.
Toch wordt het nergens een al te brave cottage. Tegenover de zachte materialen en de pittoreske charme van het huis plaatst Théa krachtige lijnen. Roestvrij staal duikt niet alleen op in de keuken, maar ook in het meubilair. De Aluminum Armchair van Studio HAOS springt eruit: zijn geometrische, bijna industriële silhouet contrasteert met de raamkozijnen en het witte houtwerk. Precies dat spanningsveld geeft het interieur zijn eigentijdse karakter.
De voorwerpen in huis vertellen ook verhalen over familie en vriendschap. Een installatie die Théa’s oma maakte van restjes Delvaux-leer staat naast een tekening van Pierre Alechinsky. Die had vroeger een huisje achter in de tuin van Tristans ouderlijke huis. Tussen de alledaagse spullen ligt ook een aanstekerhouder van hun vriend Roméo Elvis. En dan is er nog een flesje La Petite Favorite, dat werd omgetoverd tot geboortekaartje voor hun dochter.
Dat flesje verwijst ook naar een nieuw hoofdstuk in Tristans loopbaan. Na jaren in de Brusselse horeca, onder meer als zaakvoerder van de Jalousy en Vertigo op de Zavel, stapte hij mee in het familieavontuur van Château Favori in de Provence. Zijn vader besloot daar namelijk wijnbouwer te worden. Tristan neemt nu de verkoop van de domeinwijnen voor zijn rekening en werkt tegelijk aan Sain Favori, een nieuwe alcoholvrije variant.
Ook lekker eten speelt hier trouwens een grote rol. Théa en Tristan ontvangen graag gasten en hebben van de brunch een vast weekendritueel gemaakt. ‘Ik sluit altijd af met een wandeling door de buurt. Ik probeer mijn vrienden ervan te overtuigen om hier te komen wonen, zo sterk geloven we in deze plek. Twee bevriende koppels zijn ons al gevolgd’, glundert Tristan.
‘Nog voordat ik er binnenstapte had ik al het gevoel dat het een huis aan zee of een cottage was’ Théa Pani
Een dorp in de stad
Ongetwijfeld draagt de wijk bij aan het bijzondere karakter van het huis. De coöperaties Le Logis en Floréal werden begin jaren twintig opgericht en vertrouwden het ontwerp van hun tuinsteden toe aan stedenbouwkundige en landschapsarchitect Louis Van der Swaelmen. Architect Jean-Jules Eggericx tekende de huizen. In 1922 gingen de eerste projecten van start. Op een terrein van tachtig hectare kregen zo’n 1.500 woningen een plek tussen kronkelende straatjes, tuinen en gemeenschappelijke groenzones. Eggericx had tijdens zijn ballingschap in Engeland, gedurende de Eerste Wereldoorlog, kennisgemaakt met het model van de tuinsteden. Zijn ambitie was trouwens ook sociaal, hij wilde arbeiders een gezonde, groene en betaalbare plek bieden om te wonen. Daarom kregen de tuinsteden eveneens voorzieningen die het gemeenschapsleven ondersteunen: scholen, winkels en locaties voor cultuur en sport. Le Logis en Floréal maken deel uit van een lokale stroming binnen het Belgische modernisme, met de Engelse woonarchitectuur als belangrijke inspiratiebron.

Het gelijkvloers werd opengetrokken en herbergt nu de woonkamer, eetkamer, keuken en werkkamer in één doorlopende ruimte die uitkijkt op de tuin. Schilderij van Roméo Elvis en bankje van Isabel Standaert.
De woningen verschillen van type, maar spreken dezelfde vormentaal, die sterk beïnvloed is door de Arts & Crafts-beweging: eenvoudige volumes, zadeldaken, kleine ramen en gekleurde kozijnen. Elke wijk heeft bovendien zijn eigen kleur. In Le Logis zijn de kozijnen groen, in Floréal geel. Zelfs de straatnamen volgen dat onderscheid, want in Le Logis zijn de straten vernoemd naar dieren, in Floréal naar planten. En enkele weken per jaar, in de lente, kleuren de bloeiende Japanse kersenbomen het Engels aandoende landschap prachtig roze.
Vandaag, een eeuw na de oprichting, leeft de oorspronkelijke gemeenschapszin nog altijd voort. De steegjes verbinden niet alleen de huizen, maar brengen ook de bewoners samen. Generaties volgen elkaar op; sommigen keren zelfs terug naar de plek waar ze zijn opgegroeid. Le Logis en Floréal bewaren dus meer dan hun bijzondere stadsbeeld. Ze houden ook het ideaal levend waarop ze ooit werden gebouwd: een andere manier leven in de stad. Samen.