Hoe geven twee broers zonder enige ervaring in de hotelbranche een eigen invulling aan gastvrijheid in het hoogste segment? Met Iconic House brengen Thibaud Elzière en Robin Michel hun eigen, unieke visie op het ‘hotelhuis’ in de praktijk. In dit hybride concept gaan architectuur, kunst en vijfsterrenservice samen. De ambitie van de broers is duidelijk: hun gasten genieten van de vrijheid van een privéwoning én de service van een luxehotel.

Foto’s Iconic House – M. Tripper

Je kunt beginnen met businessplannen, marktonderzoeken en Excelbestanden. Maar wie Iconic House wil begrijpen, moet terug naar de jeugdherinneringen van de oprichters. Lang voordat er sprake was van privékoks, house managers en verblijven die tienduizenden euro’s per week kosten, was er een dorpshuisje in Zuid-Frankrijk. Thibaud Elzière en Robin Michel hebben dezelfde moeder maar schelen elf jaar. Ze zijn dus niet echt samen opgegroeid, maar hun jeugdherinneringen sluiten naadloos op elkaar aan. Hun ouders knapten het oude huis, in een dorpje vlak bij de Alpilles, stap voor stap op. Het was niet opzichtig, maar het getuigde wel van een gevoel voor schoonheid. ‘Ik herinner me de stenen deurkozijnen, de zichtbare muren en de dikke balken van het dakgebinte nog haarfijn’, vertelt Thibaud. ‘Ik denk dat ik toen al gevoelig was voor de sfeer die een plek kan uitstralen.’ Robin bewaart er een andere herinnering aan: ‘Het was een ‘huis vol geluk’! Iedereen was altijd welkom om te blijven slapen of mee te eten. Het was allemaal heel eenvoudig, maar bijzonder gastvrij.’ Misschien was dat wel het eerste Iconic House, al had het nog geen logo of conciërge. Hun ouders behoorden tot de generatie die in de jaren 70 de stad verruilde voor een dorp. Als hoogopgeleide stedelingen vestigden ze zich op het platteland, tussen mensen die min of meer hetzelfde verlangen deelden: een eenvoudiger leven leiden. ‘We waren toch wel een beetje de bourgeois van het dorp’, grappen de broers nu. Ze kwamen ook op andere manieren met cultuur in aanraking: tijdens wandelingen in de natuur, op het Festival van Avignon en de Rencontres de la photographie d’Arles en op reis. Luxehotels maakten echter geen deel uit van die wereld. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik ooit met mijn ouders in een hotel heb overnacht’, zegt Robin glimlachend. ‘We reisden op een andere manier en verbleven in berghutten en huizen, of logeerden bij vrienden en kennissen.’ Op zijn 22e begint Thibaud met vrienden huizen te huren. Naarmate hij meer verdient, worden die huizen steeds luxueuzer. Zo merkt hij ook wat er aan die verblijven ontbreekt. ‘Op een gegeven moment dacht ik: ik verblijf in iemands huis, het is niet allemaal perfect, er is geen service en toch betaal ik de prijs van een vijfsterrenhotel.’ Daarmee legt hij de vinger op de wond. Een huis biedt ruimte, privacy, een keuken en een tuin. Kinderen kunnen er vrij rondrennen en je kunt met vijftien mensen aan tafel zonder drie suites te hoeven reserveren of over een privélounge te moeten onderhandelen. Een hotel biedt dan weer een betrouwbare service, een schoonmaakdienst, onberispelijk beddengoed en iemand die klaarstaat als er een probleem is. Bovendien hoef je je nergens zorgen over te maken, alles wordt voor jou geregeld. Thibaud en Robin besluiten de voordelen van beide te combineren.

Table of Contents

Het interieur van deze Provençaalse mas is ontworpen door Joséphine Fossey en straalt de sfeer uit van een kunstenaarshuis: tweedehandsspullen die in Avignon en L’Isle-sur-la-Sorgue op de kop zijn getikt, een monumentale bibliotheek en een vijf meter lang muurschilderij van Florence Bamberger zorgen voor een mooie mix tussen hedendaagse kunst en de sfeer van de Alpilles.

Van Airbnb tot luxehotel: de ontbrekende schakel

Wie Iconic House vandaag ziet, zou denken dat ultraluxe van meet af aan het plan was. Dat was echter niet zo. ‘Oorspronkelijk wilden we huizen creëren voor onze vrienden, om er samen van te genieten. Huizen met smaak en kunst, maar die wel betaalbaar bleven.’ Toen vonden de broers hun eerste huis, in Les Baux-de-Provence. Het was prachtig, maar ook duur. Ze kochten het, begonnen aan de renovatie en stelden pas daarna hun businessplan op. Dat is een ongebruikelijke volgorde voor ondernemers en de berekeningen leverden een onaangename verrassing op. Om niet alleen de kosten te dekken, maar ook hun investering terug te verdienen en een bedrijf op te bouwen dat meer huizen kon kopen, moesten ze een veel hogere huurprijs vragen dan verwacht. Ze kwamen uit op ongeveer 30.000 euro per week, volgens de broers zowat het dubbele van de prijs van de duurste huizen in de streek. Ze hadden hun ambitie kunnen bijstellen om de prijs te drukken, maar kozen ervoor het huis op dat tarief af te stemmen. ‘Uiteindelijk heeft dat eerste huis de toon gezet. Daardoor konden we veel verder gaan in de afwerking, het werk van de architecten, het comfort en de service.’ Voor Thibaud Elzière is die aanpak niet zo vreemd. Hij richtte Fotolia op en later eFounders, dat inmiddels Hexa heet. Zijn hele professionele leven zet hij al bedrijven op. Zijn drijfveer omschrijft hij als ‘een naïef optimisme’. Hij legt uit wat dat betekent: ‘Je bent enorm positief en vertelt jezelf dat alles mogelijk is, ook als het idee eigenlijk compleet van de pot gerukt is.’ Volgens hem vraagt ondernemerschap ook het vermogen om ‘de werkelijkheid te verdraaien’. ‘Een consultant ziet de realiteit zoals ze is. Daar wordt hij voor betaald. Een ondernemer moet echter ook kunnen zien hoe de dingen zouden kunnen zijn, hoe hij zou willen dat ze zijn, ook al zijn ze dat vandaag nog niet.’ Bij Iconic House maakt dat optimisme een wereld van verschil. Het is al niet eenvoudig om luxevakantieverhuur rendabel te maken. De broers maken de uitdaging nog groter door de huizen zelf te kopen in plaats van ze alleen te beheren. ‘Als we met het businessplan waren begonnen, hadden we dat eerste huis waarschijnlijk nooit gekocht’, zegt Robin. ‘Nu bezitten we zeven huizen. We willen een nieuwe categorie binnen de hotelsector creëren en een sterk luxemerk opbouwen.’

Icone citation

‘Elk huis heeft zijn unieke decoratieve signatuur en een eigen creatieve casting.’

Aandacht voor detail

Wie ooit met een groep een groot huis huurde, herkent onderstaande situatie wel. Vijftien gasten komen aan en ontdekken dat één slaapkamer uitzicht op zee, een gigantische badkamer en een terras heeft, terwijl een andere uitkijkt op de parking en een douche deelt met de kinderslaapzaal. En dat terwijl iedereen toch evenveel heeft betaald. Robin en Thibaud kennen het probleem maar al te goed. ‘Bij aankomst in een vakantiehuis rijst altijd dezelfde vraag: wie krijgt de beste kamer?’ Daarom houden ze bij het ontwerp van hun huizen al rekening met de onderlinge verschillen tussen de slaapkamers. ‘We proberen ervoor te zorgen dat de kamers min of meer gelijkwaardig zijn. Ze hoeven niet identiek te zijn: een kleinere kamer kan bijvoorbeeld een balkon hebben, terwijl een andere een mooier uitzicht biedt. Elke kamer moet een eigen troef hebben.’ In de praktijk blijkt die regel niet altijd realistisch. Bij Iconic House neemt vaak één persoon de volledige huurprijs voor zijn rekening. Dan mag die gerust een wat ‘betere’ kamer krijgen. Het huis in Parijs is een apart geval. De master bedroom heeft er een historische badkamer uit de jaren 30 en die gaan de broers echt niet opsplitsen om alle kamers gelijkwaardig te maken. ‘Het komt regelmatig voor dat er een ster met zijn kinderen of entourage in Parijs verblijft. Dan is een volwaardige suite heel logisch.’ Het concept van het ‘hotelhuis’ houdt dus meer in dan stomweg hotelregels toe te passen op een villa. De broers passen hun aanpak voortdurend aan het huis en de gasten aan. Daarbij besteden ze veel aandacht aan details. Robin kijkt vooral naar de keukenuitrusting en het geluid, terwijl Thibaud veel belang hecht aan het licht. ‘Als de muziek en de verlichting in een restaurant niet goed zitten, smaakt het eten maar half zo lekker’, zegt hij. Vooral de keuken laat zien hoe ver hun aandacht voor detail gaat. ‘Aan de kwaliteit van de keukenuitrusting zie ik meteen hoeveel zorg er aan een huis is besteed’, legt Robin uit. Hij wil professionele ovens, een krachtige vaatwasser, mooie wijnglazen, messen die goed snijden en servies dat speciaal voor het huis is uitgekozen. De meeste gasten koken nochtans weinig en in het hoogseizoen staat er een chef-kok voor hen klaar. Toch vindt Robin die uitrusting belangrijk. ‘Samen koken, kan een van de leukste momenten van een vakantie met vrienden zijn. Wie daar zin in heeft, moet over goed materiaal beschikken om er helemaal van te kunnen genieten.’ Voor de bedden geldt dan weer in alle huizen dezelfde standaard. Het team heeft eerst bedden in diverse hotels uitgetest en koos uiteindelijk voor het hoogwaardige merk Simmons. ‘Bij alles wat essentieel is voor het comfort hanteren we vaste normen. Al het andere stemmen we af op het huis.’ Maar kwaliteitsvolle materialen volstaan niet om luxegastvrijheid tot in de puntjes te beheersen. Daarom omringden de broers zich met ervaren professionals. Nina, die de house managers aanstuurt, werkte bijvoorbeeld al met vipgasten van het Parijse hotel George V. ‘Vanaf het begin hebben we ervoor gekozen om met echte horecaprofessionals te werken, mensen met ervaring in tophotels. Gastvrijheid is een vak dat je moet leren, net als meubelmaken of tandheelkunde. Niet iedereen kan zomaar hotelier worden.’ De broers vertrouwen het onderhoud, de schoonmaak en de ontvangst dan ook niet allemaal toe aan één conciërge of een team dat haastig is samengesteld voor een seizoen. ‘Eerlijk gezegd, is dat waarschijnlijk een van onze beste beslissingen geweest.’ Waarom? ‘Je merkt pas wat gastvrijheid waard is als er iets misgaat. De manier waarop je problemen oplost, zegt meer dan duizend woorden.’ Een kraan kan lekken, vervoer kan vertraging oplopen of een kind kan ziek worden. Op zulke momenten blijkt of je gasten echt verzorgt of dat je alleen in vastgoed handelt. ‘Anders verhuur je een huis, meer niet.’ Daarom heeft elk verblijf in het hoogseizoen een eigen house manager, als een soort hotelmanager die tijdelijk maar één gezin als gasten heeft. Die regelt de verplaatsingen, restaurantbezoeken, activiteiten en kamerindeling, coördineert de teams en blijft tijdens het verblijf het aanspreekpunt. Daarnaast is er een chef-kok voor de maaltijden en zorgt ander personeel voor het ontbijt en het onderhoud. In de chalets wordt ook het vervoer voor uitstappen geregeld. Iconic House personaliseert ook wat het team de ‘samenstelling’ van het verblijf noemt. Al vóór de gasten aankomen, stelt het team een programma op maat samen. Het kiest activiteiten die passen bij het gezin of de vriendengroep, in plaats van iedereen telkens opnieuw dezelfde tien bezienswaardigheden aan te bevelen. ‘We kunnen honderden activiteiten voorstellen, gratis of betalend, binnen of buiten. Dankzij AI werken we sneller en kunnen we onze aanbevelingen nog beter afstemmen op de gasten. Maar zodra ze aankomen, blijft gastvrijheid mensenwerk.’

Icone citation

‘We vinden een huis en vragen ons dan af wie het karakter ervan kan versterken.’

Met één voet in het Bassin en de andere in Mexico. Jaune Architecture, het bureau van Paula Alvarez de Toledo en Marine Delaloy uit Marseille, brengt levendige kleuren, natuurlijke materialen en sculpturale meubels in deze moderne cabin die door Frédéric Thet is ontworpen, met Luis Barragán als inspiratiebron.. 

Elk huis heeft zijn eigen karakter

Die obsessie met maatwerk zie je ook in de architectuur terug. Iconic House werkt niet met één vaste interieurontwerper die in elk huis dezelfde stijl toepast, wel integendeel. Het team wisselt bewust van architect of interieurontwerper. ‘We vinden een huis en vragen ons dan af wie het karakter ervan kan versterken.’ Ja, het zit hem in dat laatste woord: versterken. Een huis in het departement Landes krijgt geen mediterraan interieur omdat dat toevallig in de mode is. En de broers zetten ook niet overal dezelfde opvallende fauteuil neer om een herkenbare Iconic House-stijl te creëren. In Cap-Ferret wilden ze bijvoorbeeld de sfeer van een houten cabin behouden, zonder in voorspelbare clichés te vervallen. ‘We wilden iets vrolijks, met een Latijnse toets.’ Bij de keuze van architecten volgen de broers wel enkele vaste principes. Ze werken graag met jonge bureaus en vaak zijn die opgericht door architecten die hun sporen al hebben verdiend bij grote bureaus. Die kunnen projecten van meerdere miljoenen euro’s aan, maar hebben ook nog de tijd en de zin om zich persoonlijk in het project te storten. De broers willen bovendien rechtstreeks samenwerken met de ontwerper. ‘We willen niet met een projectmanager werken, hoe goed die ook is. We willen samenwerken met de persoon die het project bedenkt.’ Soms geven ze daarom een kans aan talent dat nog maar pas voor zichzelf is begonnen. Zo kwamen de oprichtsters van Studio Claves net bij Pierre Yovanovitch vandaan toen Iconic House hen een van hun eerste projecten toevertrouwde. ‘Ze hadden zelfs nog geen e-mailadres op naam van hun bureau. Wij waren een van hun eerste opdrachtgevers.’ Die keuze bleek een schot in de roos. ‘Ze zetten zich er volledig voor in. En het gaf zowel hen als ons een enorme boost.’ Die manier van werken, levert soms gedurfde interieurs op, en daar staan de oprichters helemaal achter. ‘Daar kiezen we bewust voor, want dat vinden we mooi. Onze woningen zijn immers geen standaardhuizen.’ Tegelijk mag het ontwerp niet zo ver gaan dat gasten zich er niet meer thuis voelen. Ook wie de ontwerper van de tafel niet kent of geen idee heeft aan welke kunstacademie de maker van het beeldhouwwerk in de woonkamer heeft gestudeerd, moet van het huis kunnen genieten. Daarom temperen de broers de plannen van de architecten soms een beetje. ‘Interieurontwerpers willen een idee graag helemaal doortrekken. Wij moeten het soms terugbrengen tot iets dat voor iedereen werkt.’ Ze vergelijken het graag met wijn. Je kunt veel vertellen over het etiket, de streek en de wijnmaker, maar als de wijn niet te drinken is, heb je daar niets aan. Voor een huis geldt hetzelfde. ‘Het belangrijkste is dat mensen zich meteen op hun gemak voelen wanneer ze binnenkomen. Het verhaal achter het huis komt pas daarna.’ Kunst krijgt daarbij een belangrijke plaats. Iconic House werkt tegenwoordig regelmatig met een curator of curatrice, naast de interieurarchitect. Vanuit die filosofie begeleidt Joséphine Fossey verschillende projecten. Zo kunnen de kunstwerken en het interieur op elkaar inspelen. In Gordes wilden de broers bijvoorbeeld geen Provençaals huis dat rechtstreeks uit een postkaart lijkt te komen. Ze schakelden ontwerper Jérémy du Chaffaut in, die zelf uit Zuid-Frankrijk komt. Hij heeft het huis een lokaal karakter gegeven zonder in folklore te vervallen. ‘Bij hem zie je het echte Zuiden, zonder compromissen. Zijn vaklui, zijn referenties en zijn inspiratie komen allemaal uit een straal van hooguit veertig kilometer!’

Als kind van het zuiden heeft Jérémie du Chaffaut geput uit zijn geboortestreek, de Provence, om een helder en licht interieur te creëren. Hierbij heeft hij gebruikgemaakt van natuurlijke materialen, lokaal vakmanschap en op maat gemaakte meubels. – Als tegenhanger roept de curatie van Joséphine Fossey Vasarely en de kinetische kunst op in een spel van illusies, beweging en perspectieven.

De juiste locatie

Niet elke bestemming komt in aanmerking om een Iconic House te worden … Bij de keuze van een nieuwe locatie gaan de broers dan ook anders te werk dan een klassieke hotelketen. Ze besluiten niet eerst dat ze naar Saint-Tropez willen om vervolgens een beschikbaar perceel te zoeken. Wel stellen ze een lijst met mogelijke bestemmingen op en dan wachten ze geduldig tot daar het juiste huis op de markt komt. De architectuur en geschiedenis moeten hen aanspreken, maar ook de prijs, de renovatiemogelijkheden, de stedenbouwkundige regels en de mogelijkheden om het huis commercieel uit te baten moeten kloppen. ‘Er zijn misschien een twintigtal plaatsen in Frankrijk waar ons model kan werken. We bekijken de huizen die daar op de markt komen en zodra alle voorwaarden vervuld zijn, gaan we ervoor.’ Ook buiten de muren van het huis moet er iets te beleven vallen. Gasten dromen misschien van een plek ver weg van alles, maar eenmaal ter plaatse willen ze vaak toch op restaurant gaan, vrienden ontmoeten of iets ondernemen. ‘Ze willen tijd met elkaar doorbrengen en het gevoel hebben helemaal alleen op de wereld te zijn, maar ze gaan ook graag uit eten of op stap.’ Daarom is het een goed teken als er in de omgeving ook luxehotels zijn. Die trekken immers restaurants, diensten en activiteiten aan die de streek aantrekkelijker maken. Toch durven de broers ook minder voor de hand liggende bestemmingen aan. Hossegor was zo’n keuze. ‘Voor de luxesector en voor Amerikaanse gasten lag Hossegor niet meteen voor de hand.’ Intussen zien ze de bestemming aan populariteit winnen, vooral bij Europese gezinnen. De Côte d’Azur staat nog altijd op hun verlanglijst, met Cap d’Antibes, La Croix-Valmer en misschien Ramatuelle als mogelijke bestemmingen. Saint-Tropez vinden ze bijna te vanzelfsprekend. Andere prachtige plekken vallen af omdat ze te afgelegen zijn. Buiten Frankrijk kijken de broers in de eerste plaats naar Italië. Van de Alpen en de meren tot Toscane, Apulië en Sicilië … De mogelijkheden op de vastgoedmarkt zijn er haast eindeloos. Voor die internationale uitbreiding denken ze wel vaker beheercontracten af te sluiten, in plaats van telkens zelf een huis te kopen. In enkele jaren tijd, en na ongeveer vijfhonderd verblijven, heeft Iconic House een eigen klantenkring opgebouwd. Onder de gasten zijn veel Amerikanen: ondernemers en financiers, maar ook producenten, acteurs, regisseurs en bekende namen uit de creatieve wereld van Los Angeles en San Francisco. Ze zijn welgesteld, hebben vaak een ontspannen mindset en tonen veel belangstelling voor design. Daarnaast ontvangen de broers grote Europese families, vooral uit Frankrijk en België. Die gebruiken de huizen op een andere manier. ‘Amerikanen maken graag een grote reis naar Frankrijk en kiezen het jaar erna voor Italië, Spanje, de Malediven of Costa Rica. Europeanen keren vaker naar dezelfde plek terug. Voor hen wordt het huis bijna een tweede thuis, zonder de verplichtingen die bij een tweede woning horen.’ Uiteindelijk zoeken Robin en Thibaud in elk van hun zeven bijzondere huizen telkens naar hetzelfde gevoel: de warmte en gastvrijheid van het ‘huis vol geluk’ uit hun jeugd.

Ook Le Sarto is toevertrouwd aan Claves en het is een eerbetoon geworden aan architect Henry Jacques Le Même. De studio heeft hier het modernistische, alpine en art-deco-vocabulaire een nieuwe invulling gegeven door folkloristische accenten te verwerken in zowel de materialen als het vakmanschap. Het resultaat: een gezellige inrichting die haar bergachtige karakter volop omarmt.
Voor deze villa uit de jaren ’30 in de Baskisch-Landaise stijl had Dorothée Delaye een Ocean House met Californische accenten in gedachten: jaren ’70-sfeer, ruwe materialen, op maat gemaakte meubels en krachtige kleuren vormen samen het perfecte vakantieverblijf voor een kunstzinnige surfer, met uitzicht op het meer van Hossegor.

Iconic.house