Zeeschildpadden, koraalriffen, eeuwenoude baobabs en dorpjes die door toeristen over het hoofd worden gezien: de lodge Constance Tsarabanjina, in het hart van de Mitsio-archipel in Madagaskar, verwelkomt je in een van de meest ongerepte gebieden van de Indische Oceaan.
Foto’s Céline Pécheux
We zijn nog maar net aangekomen op het eilandje Nosy Tsarabanjina, of voor onze verbaasde ogen doemt er een zeeschildpad op uit de oceaan. Ze kruipt over het nog gloeiend hete zand en verdwijnt in de begroeiing langs de kust … Hier is dit tafereel de gewoonste zaak van de wereld. ‘Op Tsarabanjina komen er bij het vallen van de avond tientallen schildpadden naar de stranden om hun eieren te leggen’, fluistert onze gids. Dit privé-eiland van 22 hectare, in het hart van de Mitsio-archipel, is een van de minst bekende pareltjes van Madagaskar. Het eiland ligt op een uur varen van Nosy Be, een uur waarin het mobiele netwerk wegvalt, net zoals ons stressniveau.
Leven op een eiland
Op de steiger verwelkomt Lucas Cirot de nieuwkomers persoonlijk, een en al glimlach. De hotelmanager kent zijn eiland op zijn duimpje. ‘Mensen komen hier om het rustiger aan te doen, maar ook om een heel bijzonder gebied te ontdekken’, legt hij uit. Het Constance Tsarabanjina lijkt in niets op een klassiek luxeresort. Hier vind je geen monumentale receptie of aaneenschakeling van restaurants. De lodge telt slechts 25 villa’s, die allemaal verspreid liggen en uitkijken op de lagune. In het zuiden staan de houten bungalows met rieten daken aan het strand, in de schaduw van de kokospalmen. Die in het noorden bevinden zich op een ruiger deel van het eiland. Ze liggen tegen de vulkanische rotsen aan en geven direct uit op kleine baaitjes, met een prachtig uitzicht op de vissersboten die de archipel bij zonsopgang uitvaren. Want het is de oceaan die hier het dagelijkse leven bepaalt. Om 9 uur, wanneer de hitte langzaam opkomt, verwelkomt het watersportcentrum de eerste snorkelliefhebbers. De zeebodem rond Tsarabanjina behoort tot de best bewaarde van Madagaskar. Al na enkele meters zien we vlindervissen, papegaaivissen, doopvontschelpen en veelkleurige koralen. Het hotel organiseert ook duik- of visexcursies en kajaktochten. Iets verderop, op een rotsachtige landtong met uitzicht op de oceaan, afgezonderd van de gemeenschappelijke ruimtes, ligt de spa. Ook hier heerst dezelfde rust en discretie als op de rest van het eiland. Je vindt er geen spectaculaire wellnessparcours of geavanceerde technologieën. De behandelingen vinden plaats in een openluchtcabine, met het geluid van de golven op de achtergrond. Na een ochtend waarop we de riffen of de naburige eilanden hebben verkend, krijgen de massages van Dalia, een van de therapeutes op het eiland, een bijna mystieke dimensie.
In Tsarabanjina beleef je gastvrijheid op blote voeten. Op dit ongerepte eiland ten noorden van Madagaskar komt luxe neer op het essentiële: een ongerepte natuur, een team dat met veel zorg voor je zorgt en een filosofie die bij aankomst al wordt samengevat in een eenvoudige uitnodiging: ‘No shoes, no news’. Een tijdloos toevluchtsoord dat Lucas Cirot, directeur van het resort, vergelijkt met hoe de Malediven dertig jaar geleden waren: authentiek, intiem en door en door menselijk.
In Tsarabanjina beleef je gastvrijheid op blote voeten. Op dit ongerepte eiland ten noorden van Madagaskar komt luxe neer op het essentiële: een ongerepte natuur, een team dat met veel zorg voor je zorgt en een filosofie die bij aankomst al wordt samengevat in een eenvoudige uitnodiging: ‘No shoes, no news’. Een tijdloos toevluchtsoord dat Lucas Cirot, directeur van het resort, vergelijkt met hoe de Malediven dertig jaar geleden waren: authentiek, intiem en door en door menselijk.
Het voorrecht van afzondering
Maar wie denkt dat Tsarabanjina alleen uit stranden en een spa bestaat, mist de essentie … De aantrekkingskracht van dit eenzame paradijs schuilt immers ook in zijn ligging: midden in een archipel die nog grotendeels gespaard is gebleven van het massatoerisme. Tijdens een excursie kun je Nosy Komba bezoeken, bekend om zijn tropisch regenwoud, waar de moormaki’s vrij rondslingeren doorheen het bladerdak en met verbazingwekkende behendigheid van de ene boom naar de andere (of liever gezegd van het ene hoofd naar het andere) springen. De huizen in dit dorp zijn eenvoudig en kleurrijk. De kinderen spelen in kleine steegjes van aangestampte aarde. De vissersboten liggen op het strand te drogen. De volgende dag ziet er dan weer heel anders uit, met een uitstapje naar Grande Mitsio. Dit eiland is groter en staat bekend om zijn basaltorgels, spectaculaire geologische formaties die door vulkanische activiteit zijn gevormd. Steenkolommen rijzen op uit de zee en domineren het landschap, waar trouwens ook eeuwenoude baobabs groeien. Tijdens deze tocht realiseren we ons pas echt hoe afgelegen deze streek is en hoezeer de bewoners tot op vandaag vrijwel uitsluitend afhangen van de rijkdommen van de oceaan. De archipel trekt ook vogelliefhebbers aan. Een andere excursie voert naar de Quatre Frères-eilandjes en het eiland van de madagaskarzeearenden. De rotsmonolieten die uit de zee oprijzen, bieden een onderkomen aan allerlei soorten zeevogels. Fregatvogels, bruine genten, phaetons en roofvogels vinden er de ideale omgeving om te broeden. Zelf zijn we als betoverd wanneer we vanop een catamaran de zon zien ondergaan. Aan het einde van de dag verlaat de boot de baai en varen we langs de kust van het eiland. De contouren van de Mitsio-heuvels tekenen zich dan steeds duidelijker af in het rood-oranje licht. Er zijn maar weinig plekken waar je zozeer het gevoel hebt van de rest van de wereld afgesneden te zijn.
Er zijn maar weinig plekken waar je zozeer het gevoel hebt van de rest van de wereld afgesneden te zijn.
No shoes today
Terug in het hotel trekken we onze schoenen uit en tot ons vertrek denken we er niet meer aan. Een paar stappen in het zand en we zijn bij de bar, het kloppend hart van het eiland en de plek waar iedereen samenkomt. Hier is alles inbegrepen, van het ontbijt tot een romantisch dinertje op de heuvel. De obers achter de toog kennen ieders voorkeuren. ‘Een vanilla rum voor mevrouw?’ vraagt een van hen. Het is de specialiteit van het huis en ze maken hem ook met kaneel of citrusvruchten. Naarmate de dagen verstrijken, wordt dit drankje aan de bar aan het eind van de namiddag een ritueel. Niet alleen vanwege de zonsondergang, maar ook omdat je hier de mooiste verhalen en legendes over het eiland en de Madagaskische cultuur hoort. Het restaurant, enkele treden hoger, kijkt uit over de baai. ‘s Avonds wordt vis bereid die meestal nog maar een paar uur eerder is gevangen. De thazard (een lokale vissoort) wordt als carpaccio geserveerd, de langoest hangt af van de vangst van de dag en de horsmakreel wordt gegrild of gemarineerd opgediend. De menu’s veranderen voortdurend. Dat is onvermijdelijk op een eiland waar men nog grotendeels afhankelijk is van de aanvoer en de zee. Na een paar dagen spreekt het personeel ons bij onze voornaam aan. Niet omdat ze dat moeten, maar omdat, met slechts 25 bungalows, iedereen elkaar uiteindelijk leert kennen. De gids van het hotel is een inwoner van Mitsio en organiseert regelmatig bijeenkomsten over de geschiedenis van de archipel, de Sakalava-tradities en het leven in de naburige dorpen. Een van de populairste onderwerpen is de lokale geloofsovertuiging rond de heilige eilandjes die Tsarabanjina omringen. Daarna volgt de Malagassische avond. Dan ruilen de medewerkers hun uniform in voor de traditionele klederdracht. De tafels zijn op het strand gedekt. Op het menu: gegrilde vis, gemarineerd vlees, lokale specialiteiten en familierecepten. Muzikanten en dansers brengen de sfeer erin met lokale liedjes. Al snel worden de gasten uitgenodigd om zich, een pareo om de middel, bij het feest aan te sluiten. Vanuit diezelfde filosofie steunt de Constance-groep ook verschillende plaatselijke initiatieven, met name in de naburige dorpen waar veel vissersfamilies wonen. In dit deel van de wereld, waar het toerisme elk jaar aan terrein wint, blijft het eilandje Mitsio een eenvoudige en authentieke luxe uitdragen die tegenwoordig zeldzaam is geworden. Het is een plek die je niet zozeer laat ontsnappen aan de dagelijkse sleur, maar je juist laat voelen wat het werkelijk betekent om in het hier en nu te leven.
Na een paar dagen spreekt het personeel ons bij onze voornaam aan. Niet omdat ze dat moeten, maar omdat, met slechts 25 bungalows, iedereen elkaar uiteindelijk leert kennen.
