Historische villa’s, een voormalig klooster, een uitkijktoren, modernistische architectuur of een hotel met thermale baden: deze acht vijfsterrenhotels tussen Napels en Amalfi gaan elk op hun eigen manier een dialoog aan met de rotsen, het licht, de zee en het bouwkundig erfgoed. Dit is meer dan een selectie adressen, het is een verkenning van de Italiaanse gastvrijheid door de ogen van architectuur en design.
1. La Minervetta, Sorrento
Grafische parel
La Minervetta nestelt zich tegen een klif aan, als een brug met de horizon. Aan het roer staat Marco De Luca, kleinzoon van de oprichters en eigenaar van het pand. Hij studeerde ontwerp en scenografie in Firenze en later aan de Domus Academy in Milaan, waar hij onder andere Andrea Branzi, Gaetano Pesce, Mario Bellini en Ettore Sottsass leerde kennen. In 2006 nam hij het familiebezit over en toverde hij de ruimtes om tot kleine meesterwerkjes van design. Blauw, wit en rood, keramiek uit Vietri, vintagemeubels en creaties van grote namen uit de 20e eeuw: elk detail maakt deel uit van een feilloze compositie. Marco De Luca woont er nog steeds en is nauw betrokken bij het reilen en zeilen van het hotel. Daarom noemt hij La Minervetta liever een huis dat openstaat voor reizigers dan een boetiekhotel. Het terras, de hangende tuin en de privétrap naar de haven van Marina Grande trekken het gebouw als het ware door tot aan zee. Ook wie er niet logeert, doet er goed aan tegen het einde van de dag even binnen te lopen. Voor een aperitivo, uiteraard, maar ook en vooral voor het spectaculaire uitzicht op Sorrento en de Golf van Napels. (laminervetta.com)
2. Le Sirenuse, Positano
Pure perfectie
Achter de iconische terracottagevel van Le Sirenuse schuilt het verhaal van de familie Sersale. Zij maakten van hun voormalige woning een legendarisch luxehotel, zonder de charme van een authentieke Italiaanse villa op te geven. Van gestandaardiseerde luxe is hier dus geen sprake. De salons doen denken aan die van een groot familiehuis, met antieke meubels, fauteuils van de Romeinse stoffeerder Balestrucci en kunstwerken, verzamelstukken en andere voorwerpen die stuk voor stuk met zorg zijn uitgekozen en zo’n beetje overal staan uitgestald. In de inrichting herken je de reizen van Franco Sersale, vooral die naar Iran. Daar ontstond zijn liefde voor tapijten, patronen, kleuren en oosterse accenten. Ze keren in elke ruimte terug, maar voeren nergens de boventoon. De spa werd ontworpen door Gae Aulenti, een van de grandes dames uit de Italiaanse architectuur en een vriendin van de familie. Bij Le Sirenuse draagt bijna alles de stempel van het huis: van de pantoffels en de zeepjes tot de kopjes, het linnengoed, de boter en de handdoeken. Die aandacht voor detail is geen toeval. De familie werkt al jaren met ambachtslieden, interieurarchitecten en Italiaanse merken om dat bijzondere gevoel te bewaren: alsof je bij iemand thuis logeert. Met zijn 58 kamers en suites kiest het hotel dan ook voor persoonlijke luxe, ver weg van de uniforme uitstraling van grote hotelketens. En nu een nieuwe generatie het roer overneemt, blijft Le Sirenuse evolueren. In 2026 opende de familie Le Sirenuse Mare, een beachclub in Nerano met terrassen die afdalen tot aan het water, een restaurant, cabanas en een boetiek. Zie het als de barefoot luxury-variant van het hotel. Ook Emporio Sirenuse groeit verder. Dit merk voor resortkleding en accessoires werd opgericht door Carla Sersale en staat nu onder de artistieke leiding van Viola Parrocchetti. De kleuren, patronen en mediterrane invloeden van het hotel keren terug in de collecties, waarin ook samenwerkingen met kunstenaars als Louis Barthélemy een plaats krijgen. Aan het einde van de dag strijk je neer in de Don’t Worry Bar. Hier klinkt geen algoritmetrouwe playlist: de muziek komt van vinyl, een vaste dj staat achter de draaitafels en de cocktails zijn heerlijk old school. Het interieur is retro, de sfeer ontspannen en de neoninstallatie van Martin Creed aan het plafond zet de toon. (sirenuse.it)
‘Bij Le Sirenuse draagt bijna alles de stempel van het huis: van de pantoffels en de zeepjes tot de kopjes, het linnengoed, de boter en de handdoeken.’
3. Anantara Convento di Amalfi
Tussen hemel en zee
Tachtig meter boven de zee bewaart het Anantara Convento di Amalfi de charme van zijn kloosterverleden. De Arabisch-Normandische binnenplaats, het kleine barokke kerkje, de lange gangen, de gewelven en tuinen: zelfs het oude monnikenpad is er nog. Een bezoek aan dit hotel voelt als een wandeling door een dorpje dat boven het water zweeft. De 52 kamers en suites zijn ondergebracht in de vroegere cellen, de refter en zelfs de vertrekken van de prior. Toch blijft het hotel niet in het verleden hangen. De muren zijn gekalkt, de originele tegels bleven bewaard en de plafonds zijn nog altijd gewelfd, maar het meubilair is resoluut eigentijds. Ontwerpen van Cassina, Artemide, Fredericia en Santa & Cole staan naast maatwerk en hier en daar een staaltje lokaal vakmanschap. Sober, maar nooit somber. Buiten wachten terrassen met weidse vergezichten, bougainvilles, geurige citroenbomen en een overloopzwembad dat boven de zee lijkt te zweven. In Dei Cappuccini, een van de beste gastronomische restaurants uit de streek, verwerkt chef Claudio Lanuto producten uit de moestuin en van de kust in zijn overheerlijke gerechten. La Locanda della Canonica pakt het losser aan: pizza’s van Gino Sorbillo, heerlijke producten uit Campanië en lange tafels waar je met vrienden of de hele familie uren kunt blijven nagenieten. De met travertijn beklede spa houdt het intiem, met drie behandelkamers, enkele bijzondere verzorgingen met citrusoliën en een erg chique sfeer. En, je bent hier immers in een voormalig klooster, ook een paar oude gewoontes hebben de tand des tijds doorstaan. Zo kun je het monnikenpad volgen, door de kloostergang slenteren of de deur van de 13e-eeuwse kapel openduwen. Alleen eindigt die tocht vandaag eerder met een Negroni en uitzicht op zee dan met een gebed voor de maaltijd. (anantara.com)
4. IL SAN PIETRO DI POSITANO
Uit steen gehouwen
Il San Pietro torent niet boven de klif uit, maar is ermee vergroeid en vormt er een verlengstuk van. Ja, dat mag je letterlijk nemen, want toen Carlo ‘Carlino’ Cinque in de jaren zestig met de bouw van het hotel begon, liet hij het voorgebergte van Laurito op tien niveaus uithouwen. Daar kwamen kamers, terrassen en tuinen. Vanaf de weg is het hotel nauwelijks te zien. Eenmaal binnen ga je omhoog, dan weer omlaag en raak je haast onvermijdelijk de weg kwijt. En helemaal aan het einde brengt een lift je rechtstreeks naar zee. Geen twee kamers zijn dezelfde. Het Italiaanse marmer, de handgemaakte terracotta, lokaal keramiek en stoffen op maat geven hen elk een eigen karakter. De Signature- en Prestige-kamers zijn stuk voor stuk ontworpen door Fausta Gaetani. Maar het indrukwekkendste decor ligt buiten: Positano aan de ene kant, Praiano aan de andere en daartussen, overal, de zee. Ook aan tafel speelt de omgeving de hoofdrol. In sterrenrestaurant Zass werkt de Belgische chef Alois Vanlangenaeker al meer dan twintig jaar met producten uit de biologische moestuin, die zich over de terrassen van het hotel uitstrekt. Een niveau lager ligt Carlino, vernoemd naar de oprichter. Daar lunch je vlak boven het kleine privéstrand, bijna met je voeten in het water. Een in de rots uitgehouwen lift brengt je naar beneden, waar gegrilde vis en een glas witte wijn wachten. Voor de aperitivo is er de Terrace Bar, met bougainvilles boven je hoofd, op zitbankjes van keramiek en een Bellini in de hand, terwijl de zon boven Positano ondergaat. Chic, zeker, maar nooit, maar dan ook geen moment, wordt het er een stijve bedoening. (ilsanpietro.com)
5. JUMEIRAH CAPRI PALACE, ANACAPRI
Kunstparadijs
In Anacapri geeft het Jumeirah Capri Palace design een hoofdrol, met hedendaagse kunst en grote ontwerpers als inspiratie.
Het oorspronkelijke hotel uit 1961 draagt de signatuur van Gianfranco Frattini, een grote naam in het Italiaanse design die deel uitmaakte van de kring rond Giò Ponti. Sindsdien heeft het hotel zijn verhaal telkens met nieuwe ontwerpers verder geschreven. De recentste bijdrage komt van Patricia Urquiola. In 2025 gaf zij vijf suites, het zwembad, de buitenbar en het grote terras een nieuwe invulling. Terracotta, helder wit en mediterraan blauw, palladiana-vloeren, handgemaakt keramiek uit Vietri, meubilair op maat en vloeiende lijnen die de beweging van de golven volgen: elk detail verwijst naar Capri, zonder in clichés te vervallen. Zelfs de marmeren meubels knipogen naar de nabijgelegen Villa San Michele. En dan is er de kunst. Overal! Het Capri Palace lijkt haast een museum: de permanente collectie is verspreid over de gangen, de receptie, de tuinen en de gemeenschappelijke ruimtes. Je stuit er op namen als Giorgio de Chirico, Arnaldo Pomodoro, Mimmo Paladino, Keith Haring en Allen Jones. In de hal prijkt een monumentaal werk van Pomodoro naast mozaïeken van Velasco Vitali. Bij de receptie deelt een hekwerk uit een 17e-eeuws klooster de ruimte met Ettore e Andromaca van De Chirico. En de collectie blijft groeien. In 2025 richtte het hotel een eigen award voor hedendaagse kunst op, waarbij bekroonde werken een plek krijgen in de permanente collectie. Een Art Concierge leidt gasten langs de kunstwerken die over het domein verspreid zijn. Zo stap je misschien binnen voor een aperitief en raak je onverwacht met de directeur aan de praat over De Chirico. (jumeirah.com)
‘Het Capri Palace lijkt haast een museum: de permanente collectie is verspreid over de gangen, de receptie, de tuinen en de gemeenschappelijke ruimtes.’
6. CAESAR AUGUSTUS, ANACAPRI
La Dolce Villa
Met zijn okerkleurige gevel aan de rand van de afgrond, kun je het Caesar Augustus in Anacapri onmogelijk missen. Deze voormalige woning van een Russische prins ligt bijna driehonderd meter boven de baai van Napels. Van hieruit kijk je uit op de Vesuvius en het schiereiland van Sorrento. Ook de kamers lijken helemaal rond dat uitzicht te zijn ingericht, met privébalkons, antiek en de sfeer van een royale mediterrane villa. In het overloopzwembad op twee niveaus voelt het alsof je zo de zee in zwemt. Ook vanuit de lager gelegen tuinen, vanop de terrassen en aan de bar strekt hetzelfde panorama zich voor je uit. Hoog op de klif ligt La Terrazza di Lucullo. Terwijl je uitkijkt over de golf, verschijnen lokale producten op tafel: groenten en kruiden uit de moestuin van het hotel, vis die de vissers van het eiland elke ochtend aanleveren, citroenen van Capri en pasta uit Gragnano. Het Caesar Augustus koestert de grandeur van een Caprese villa van weleer wel een beetje. Heel erg zelfs. OK, ronduit theatraal. Maar net daarin schuilt zijn charme. (caesar-augustus.com)
‘In het overloopzwembad op twee niveaus voelt het alsof je zo de zee in zwemt.’
7. MEZZATORRE, ISCHIA
Net als in de film
Het is alsof je een film binnenstapt. En dat is geen wonder, want op de terrassen van zijn villa La Colombaia ontving Visconti zijn naaste vrienden, onder wie Claudia Cardinale en Alain Delon. Ook de brieven van Capote aan Moravia lijken hier nog na te klinken, terwijl Elena Ferrante enkele scènes uit De geniale vriendin op deze plek situeert. Het hotel werd gebouwd rond de mezzatorre, een halve toren op de klif die ooit als uitkijkpost diende. Van hieruit speurde men eeuwen geleden de Middellandse Zee af naar Saraceense indringers. Tegenwoordig zijn het vooral rijke en beroemde Amerikanen die de plek bestormen. Sinds de overname door de Pellicano Group is het hotel immers weer bijzonder geliefd. Aan het roer staat Marie-Louise Sciò, die architectuur en interieurontwerp studeerde, als CEO van de groep. Zij gaf de plek haar allure terug, vanuit één eenvoudig idee: chic, maar niet verkrampt. Het resultaat is vrolijk, elegant, een tikje speels en bovenal filmisch. Ook de kamers en suites lijken uit een droom te komen. Wit, blauw en beige krijgen hier en daar een gouden accent en de lijnen knipogen naar de jaren twintig. Daar komen het ontspannen gevoel van een vakantiehuis en die typisch Italiaanse elegantie bij die aan La Dolce Vita doet denken. Net als in de film, ik wil het! (pellicanohotels.com)
8. PALAZZO MANZI, ISCHIA
Een spa met geschiedenis
Bij Palazzo Manzi staat geen spectaculair uitzicht centraal, maar een natuurlijke bron: het thermale water van Gurgitello, dat er met een temperatuur van 36 °C opborrelt. In 1863 opende Luigi Manzi hier een kuuroord naar het voorbeeld van de Romeinse baden. Enkele jaren later kwam zelfs Giuseppe Garibaldi hier de verwondingen verzorgen die hij de Slag bij Aspromonte had opgelopen. Veel indrukwekkender wordt het cv van een kuuroord niet. Dat verleden is trouwens nog altijd voelbaar. De spa van 1.650 m² grijpt terug naar de architectuur van de antieke thermen, met zuilen, beelden en gewelven. Achtereenvolgens ontdek je verschillende baden, een tepidarium, een Finse sauna, een hamam, zintuiglijke douches en privésuites met een eigen hamam. Het voelt als een volwaardig onderdeel van het hotel, niet als een modieuze wellnessextra. De rest van het hotel blijft trouw aan die sfeer, met 55 kamers en suites in mediterrane stijl, twee restaurants en een bar met panoramisch uitzicht voor een aperitiefje. Palazzo Manzi koestert zijn verleden als kuuroord, zijn Italiaanse interieur en de charme van een luxe die je nog maar zelden ziet. En precies daarin schuilt zijn charme. (palazzomanzi.com)
‘Palazzo Manzi koestert zijn verleden als kuuroord, zijn Italiaanse interieur en de charme van een luxe die je nog maar zelden ziet.’