Tijen Taskin is van Turkse afkomst en geboren in België. Ze koestert een sterke band met haar roots maar heeft ervoor gekozen om zich met haar gezin in Luik te vestigen. Samen met haar man en hun vier kinderen heeft ze haar intrek genomen in het voormalige Italiaanse consulaat, in een bloeiende culturele wijk.
Foto’s Caroline Dethier
In de koffiehoek verlicht de lamp Arco Led van Flos, met een telescopische arm van roestvrij staal, de tijdloze tafel Tulip van het merk Knoll. Errond staan tweedehandsstoelen van Matteo Grassi.
Wie haar eigen huis ontwerpt, moet haar meest intieme intuïties ter discussie durven stellen. Voor Tijen Taskin is dit iconische gebouw in de Cité ardente een laboratorium geworden. Ze heeft het huis ontworpen als een plek om echt in te leven en heeft daarbij zoveel mogelijk rekening gehouden met de bestaande elementen. ‘Ik wilde de ruimte benutten zonder me overweldigd te voelen. Ik wou de starheid van een museum-huis ontvluchten en de ruimtes laten ademen, maar had daarbij wel één duidelijke obsessie: ik zou niets van de oorspronkelijke sfeer aantasten. De authentieke elementen en de echte materialen wilde ik zoveel mogelijk behouden’, vertelt de interieurarchitecte.
Kiezen, is verliezen
Om je eigen cocon in te richten, moet je een evenwicht vinden tussen totale vrijheid en maximale controle. Voor een architecte is dat een gemengde ervaring, ‘een ongemakkelijke luxe. We hebben het huis in 2021 gekocht en de renovatiewerkzaamheden hebben drie jaar geduurd. Voor één keer voelde ik bij een project eens geen tijdsdruk. We konden volledig met de plek vertrouwd raken, zien hoe het licht door de kamers viel, voelen hoe elke ruimte in de loop van de dag ademde. Maar als je de Salons van Milaan en Kopenhagen afstruint, ken je alle mogelijke opties en wil je uiteindelijk toch dat alles perfect is’.
Achter elke deur gaat een geheel eigen wereld schuil, met kamers die op elkaar aansluiten als hoofdstukken van een boek.
Het is een verhaal dat volledig wordt gedragen door de materialen, zoals het authentieke hout dat de keuken warmte en karakter geeft.
Op het werkblad staan potten Domani, die een grafisch en elegant accent toevoegen. De tafel van Fontein & Bova, vier generaties Belgisch vakmanschap en ambacht in de houtbranche, is het gespreksonderwerp bij uitstek, zowel letterlijk als figuurlijk.
De keuken vormt het middelpunt van het huis en is op maat ontworpen, met een werkblad van Calacatta Viola-marmer en meubels van PVD-roestvrij staal.
Achter elke deur gaat een geheel eigen wereld schuil, met kamers die op elkaar aansluiten als hoofdstukken van een boek.
De keuken is een plek waar mensen samenkomen en langskomen. Ze geeft structuur aan het dagelijks leven. ‘Paradoxaal genoeg is dit net de donkerste ruimte, weliswaar verzacht door de kleur Plume de Flamant die de muren opfleurt. Toch is dit de plek waar iedereen samenkomt als we gasten ontvangen. Vanuit de keuken heb je ook toegang tot alle andere kamers.’ De kamers sluiten op elkaar aan als de hoofdstukken van een boek: de ruime gezinskeuken, de wat intiemere koffiehoek, de woonkamer met televisie, de leeszaal, de ouderslaapkamer, de kinderkamers … Het is als een verhaal dat wordt gekleurd door het alomtegenwoordige hout, dat Tijen met glas en spiegels heeft verzacht.
‘Je eigen woning ontwerpen is een ongemakkelijke luxe.’
Tijen Taskin.
‘Een detail dat je bijna zou missen? ‘Dat zijn er best veel, want ik ga bewust subtiel te werk. Het was niet mijn bedoeling om mijn ego in de schijnwerpers te zetten, ik wilde zoveel mogelijk bestaande elementen aanpassen. Een voorbeeld hiervan is de terrazzo van het Luikse bedrijf Bernardin in de koffiehoek of de marmeren spatwand die is verwerkt in het authentieke houtwerk van de keuken. Ik vind het heerlijk als mensen denken dat iets er altijd al was terwijl het eigenlijk pas is aangebracht’, glimlacht ze.
De lamp Sampei van Davide Groppi is geïnspireerd op een soepele vishengel en verspreidt een zacht licht. De fauteuil Utrecht van Cassina, ontworpen door Gerrit Thomas Rietveld, is een combinatie van comfort en experiment, terwijl de bank van Meridiani een toonbeeld is van eigentijdse eenvoud.
De lamp Taccia is ontworpen door Achille en Pier Giacomo Castiglioni en staat op een sokkel van Calacatta Viola-marmer. Met zijn elegante rondingen is de fauteuil Butterfly F675, ontworpen door Pierre Paulin en sinds 1963 geproduceerd door Artifort, een klassieker van het moderne design.
Een antieke spiegel, op de kop getikt bij de Knokse galerij-antiquair Passé Simple, weerspiegelt de stoel Tulip van Knoll. In de kast zorgt het huishoudlinnen van Designers Guild voor een vleugje zachtheid.
Op de binnenplaats zien we de Muschelkalk-kalksteen, die in stukken is gekocht en ter plaatse is gebroken, waardoor ruimtes voor groen zijn ontstaan. De ligstoelen van Emu nodigen uit tot een pauze in de zon.
In de badkamer is het blad van terrazzo ter plaatse gegoten door het Luikse bedrijf Bernardin. Het sanitair van RVB en de wandlampen van Tekna, twee Belgische merken, maken het geheel op elegante wijze af.
De lamp Sampei van Davide Groppi is geïnspireerd op een soepele vishengel en verspreidt een zacht licht. De fauteuil Utrecht van Cassina, ontworpen door Gerrit Thomas Rietveld, is een combinatie van comfort en experiment, terwijl de bank van Meridiani een toonbeeld is van eigentijdse eenvoud.
Het gezin is al vóór het einde van de werken in hun nieuwe woonst ingetrokken, waardoor Tijen de kleine onvolkomenheden uit het verleden kon accepteren. Zo ontdekte ze wat alleen de ervaring leert en soms haaks staat op haar oorspronkelijke intuïtie. De vraag naar de algemene betekenis van het project blijft echter bestaan: hoe past het binnen de architectuur van Tijen Taskin? Ongetwijfeld als een vorm van synthese. ‘Ik vind het zalig om kitsch en hedendaagse elementen te combineren. Ik heb steeds minder zin in steriele interieurs. Ruimtes met een rijke geschiedenis inspireren me’. Die benadering lijkt ook bij haar klanten aan te slaan, waardoor hun interieur meer persoonlijkheid en sfeer krijgt. Zo kan Tijen Taskin terugkijken op een project waarin ze als architecte – en bewoonster – diep in de werkelijkheid is verankerd.
‘Het was niet mijn bedoeling om mijn ego in de schijnwerpers te zetten.’ Tijen Taskin.
