‘Ik wilde dat je je er meteen op je gemak voelt, zonder precies te weten waarom. De plek moest spreken, maar nooit opdringerig zijn.’
Hoe is dit bijzondere project ontstaan?
Ik heb dit huis ontworpen voor mijn zus, die ook de eigenares is. Dat verandert natuurlijk de manier waarop je zo’n plek benadert. We wisten van meet af aan dat het geen klassiek hotel of standaard B&B mocht worden. We wilden iets bijzonders, iets hybride – gastvrij, maar niet te afgeborsteld. Zoals de naam al suggereert, is Cortijo Genesis een plek voor een nieuwe start. Het domein telt vijf kamers, elk met een eigen identiteit. Er zijn paarden, een permacultuurtuin… Je kunt hier deelnemen aan yoga sessies of simpelweg komen herbronnen. Het is een echt toevluchtsoord, in de diepste zin van het woord.
Hoe ben je het interieur gaan invullen?
Ik wilde dat elke kamer een eigen universum werd. Daarom hebben we elke ruimte gekoppeld aan een kleur en een halfedelsteen – zoals carneool, lapis lazuli, citrien of aventurijn. Zo krijgt elke kamer een unieke energie. De kleurenpaletten zijn subtiel maar duidelijk aanwezig. Ik wilde dat je je er meteen op je gemak voelt, zonder precies te weten waarom. De plek moest spreken, maar nooit opdringerig zijn.
Kende je deze streek in Spanje al?
Helemaal niet. Ik ontdekte Gaucín pas tijdens onze eerste locatiebezoek, en ik was meteen gecharmeerd. Het is een streek die nog vrij ongerept aanvoelt, ruig hier en daar, maar toch vlakbij Marbella en de Middellandse Zee. Die wisselwerking tussen het ruwe en het elegante vond ik bijzonder boeiend.
Wat waren de troeven en de uitdagingen van dit project?
De grote troef is ongetwijfeld de plek zelf. De witgekalkte muren, een oude fontein in de patio, het uitzicht over de vallei… Het is bijna magisch. Dat geeft meteen een verhaal. De grootste uitdaging daarentegen was het budget. We moesten slim werken, met veel discipline. Sommige meubels zijn erg eenvoudig, maar kregen karakter door een gedurfde stof, een onverwacht detail, een ambachtelijk accent of een antiek stuk. Ik hou van die spanning tussen rauw en verfijnd. Precies dat maakt een plek levendig en echt.
We hebben enkele prachtige stukken gespot.
Klopt! Ik ben bijvoorbeeld helemaal weg van een lage tafel van Roger Capron – een leuke knipoog naar het mediterrane design van de jaren 60. Er hangt ook een grote hangmat in daim, die voor karakter zorgt. Verder vonden we stoelen uit Rajasthan, een Perzisch model, en eentje met Marokkaans inlegwerk.
De twee schilderijen van Gordon Hopkins brengen kleur en ritme in huis. En dan zijn er natuurlijk nog de talloze tapijten, die ik vond via een Iraanse leverancier in Hamburg. Ik spendeer veel tijd aan het zoeken naar dergelijke stukken op gespecialiseerde platforms. Voor mij is het net die mix, die voortdurende zoektocht naar unieke stukken, die de ziel van een plek vormt. Ik wil koste wat kost uniformiteit vermijden. Een interieur moet leven, niet louter een kopie zijn van wat al bestaat.
‘Ik wilde vermijden in een folkloristische of voorspelbare visie van Andalusië te vervallen.’
Was Andalusië zelf een belangrijke inspiratiebron?
Niet echt. Ik wilde alleszins vermijden om in een folkloristische of voorspelbare visie van Andalusië te vervallen. Wat me wél inspireerde, is de nabijheid van Marokko en Noord-Afrika. Die invloeden duiken op in de natuurlijke materialen, oosterse accenten en objecten die we meenemen van reizen… Ook een subtiele knipoog naar Palm Beach zit erin met zijn poederroze en witte gestreepte parasols, vrolijke contrasten, uitgesproken kleuren. De bedoeling was om een soort zachte levenskunst op te roepen – zonder het er te dik op te leggen.
Is er een ruimte waar je bijzonder trots op bent?
Absoluut, de woonkamer… Ik kwam op het idee om het houten plafond te schilderen in verschillende kleuren en dat heeft alles veranderd. Het geeft structuur, ritme en een sterke aanwezigheid aan de ruimte. En dan is er nog de binnenpatio. Zo eenvoudig en zo charmant. Een paar kleine tafels voor het ontbijt, parasols, een fontein. Het is het kloppende hart van het huis. Er hangt een trage, bijna meditatieve sfeer.
Je werkt zowel aan privéwoningen als aan hospitality-projecten. Heb je een voorkeur?
Hospitality is intens, maar duidelijk. Bij particuliere klanten spelen er veel gevoelens en twijfels mee, en wordt er veel meer heen en weer gepingpongd. In hospitality gaat het: ‘dit wel, dat niet’. Het gaat over de haalbaarheid van een project, de logica erachter en coherentie.
Je hebt ook een eigen meubelcollectie ontworpen.
Ja, die heet ‘Heimat’ en telt dertien stukken. Eén daarvan, de Wenceslas-sofa, hebben we ook hier gebruikt. Ze zijn meubels ontworpen om lang mee te gaan, om een gevoel van vertrouwdheid in de ruimte te brengen. Ze zijn leesbaar, genereus en stevig. De collectie is eigenlijk heel nauw verbonden met hoe ik interieurarchitectuur benader.
Wat is jouw band met vakantie?
Die is heel dubbel. Ik hou van reizen en ontdekken. Maar… In de praktijk ben ik ook dol op thuis zijn! Mijn favoriete moment van het jaar is juli: de kinderen zijn op kamp, iedereen is op reis en ik heb het huis helemaal voor mezelf. Die stilte, die vrijheid – dat is voor mij het ultieme luxe gevoel. Ook al trekken we deze zomer ook weer naar India, voor de vierde keer. Dat land raakt me telkens opnieuw. Zijn energie, de chaos, de keuken, de stoffen, de mensen en de markten … Alles grijpt me aan. Het is een land vol contrast en kracht, soms verwarrend, maar altijd intens. Elke reis daarheen voedt me visueel, menselijk én cultureel.
Cortijo Genesis, La Hoya, 29480 Gaucin,
